อยู่ในใจเสมอ...
posted on 20 Oct 2009 20:22 by mamphis
ในใจของฉัน..มีเงาอันเงียบงันของผู้คนอยู่เสมอ
ไม่ว่า..เวลาผ่านไปนานเท่าใด..ผู้คนเหล่านั้นก็ไม่มีวัน
ลบเลือนไปจากความทรงจำ...
บางครั้งความวุ่นวายบางอย่างของชีวิตอาจทำให้
ลืมเลือนหรือละเลยที่จะครุ่นคิด..ถึง
แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่า..จะลบเลือน หลงลืม
ไปตลอดกาล..เพราะเมื่อใดก็ตามเมื่อฉันได้มีโอกาส
อยู่กับตัวฉันเอง..ลิ้นชักความทรงจำ..ของฉันก็จะเริ่มทำงาน
..เสมอ..อาจดูเหมือน..เพิกเฉย..ห่างเหิน..ขาดการถามไถ่
และไม่เคย..โทรศัพท์ถึง..
ภายใต้ความคิด..ร่างเงาของใครบางคน..แสดงตัวออก
อย่างเด่นชัด..
ร่างเงาคล้ายเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ..และซนพอดุ..
รอยยิ้ม..เสียงหัวเราะ..ถ้อยคำที่เรียงร้อยออกมา..แม้รู้เรื่องบ้าง
ไม่เข้าใจบ้าง..แต่ก็อดที่จะยิ้มตาม..หัวเราะร่วมกันไปอย่างมีความสุข
ร่างเงาของเด็กผู้ชายที่..ดูอ่อนไหว..สุภาพ
แววตาที่บางครั้งดูอ่อนโยน..รอยยิ้มมุมปาก..ที่แสดง
ถึงความพอใจ..แต่ภายใต้สีหน้าและแววตาเช่นนั้น..
กลับหาคำตอบถึงที่มาของรอยยิ้มและ..แววตาได้ยากยิ่ง
จนรู้สึกว่าบางครั้ง..แม้อยู่กันใกล้ ๆ แต่ก็เหมือนห่างไกล
หญิงสาว..ซึ่งนั่งอยู่เดียวดายตรงมุมห้อง..ที่ดับไฟ
ภายนอกดูแข้มแข็ง..แต่หัวใจเปราะบาง..
บางครั้งเหมือนอยู่ไกล..เป็นภาพพร่างเลือนลาง
คล้ายหมอกจาง ๆ ในยามเช้า แต่ยามที่ได้เข้าไปใกล้ๆกลับเย็นสบาย
ฉันนั่งครุ่นคิดถึงภาพเงา..แต่ไม่เลือนลางเหล่านั้น
ด้วยความสุขใจเสมอ..คิดถึงด้วยรอยยิ้ม
ระลึกถึงเสียงหัวเราะที่ดังกังวาลอยู่ทุกครั้งที่
ภาพเงาทั้งสามนั้น..ได้มาอยู่ในภาพเดียวกัน
เหมือน
#1 By ฉันไร้สาระ² on 2009-10-20 21:44