TrAvEl.. iN.. LoVe

 

ลมหนาวเริ่มพัดมา..ท้องฟ้าหน้าหนาว 

 

ดอกไม้หน้าหนาว แม้เป็นเพียงดอกไม้ใบหญ้า

 

ที่ขึ้นอยู่ริมทาง..ดูด้วยใจเย็น ๆ ดั่งสายลม

เย็นที่พัดมา อะไรก็ดูสวย แม้แต่...ตัวบุ้งก็น่ารัก 

 

 

                      "ดอกแวววิเชียร"

 

 

    "ดอกแวววิเชียร(อีกสักรูป..^ ^)"

 

             "เส้นทาง..ระหว่างทุ่งนา"

 

 

"เต่าทอง..ตัวเล็ก ๆ (ที่ยังไม่ฟินเนเร่เพราะไม่ใช่สีส้มหรือเหลือง)"

 

 

                       "ผีเสื้อ..ตัวเล็ก (รุ่นน้อง)"

 

 

 

                           "บุ้ง..เหลือง เหลือง ไกล พอทน"

 

 

         "บุ้ง..เหลือง เหลือง ยิ่งใกล้ ยิ่งคัน ฮ่า ๆๆ"

 

(ครั้งแรกกับการถ่ายตัวบุ้งกว่าจะถ่ายได้ใช้เวลาพอสมควรเพราะกลัว..บุ้ง)

 

 

                       "เต่าที่ไม่ใช่สีทองอีกสักตัว"

 

 

    "ผีเสื้อ..รุ่นใหญ่ (รุ่นพี่ตัวแรก ตัวใหญ่มากสำหรับฉันนะ)"

 

 

 "ตัวใหญ่จริง ๆนะ พอมันขยับ..ฉันก็กระโดด..กลัวผีเสื้ออีกฉัน _ _"

 

 

"แปลกดีที่ส่วนใหญ่อากาศหนาว ๆ มักทำให้เหงา..แต่คราวนี้กลับไม่

 

ฟังเพลงนี้ก็มักจะเหงา ๆ  แต่ก็เปล่า ฉันกลับรู้สึกอุ่น ๆ ในใจ..แปลกดี"

 

ว่างเว้นจากงาน..(กว่าจะหาเวลาได้ _*_)..เลยชวนน้องให้เป็นสารถีหาอะไรแถว ๆบ้าน

ให้ได้ถ่ายรูป ขี่ไปเรื่อย เจออะไร ๆ ก็ถ่ายซะ..ตอนแรกกะว่าจะถ่ายรูปวิว..แต่อารมณ์ไม่ได้

ขี่รถเล็งไปเล็งมาเจอ..ดอกไม้เปลี่ยนใจมาถ่ายดอกไม้แทนก็น่าจะดี ^ _ ^ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันลอยกระทงระยะ หลังมานี้ฉันได้แต่ ระลึกถึงใครบางคน

ในคืนนี้ ทุกปี..คิดถึงตาจัง จำได้ว่าตั้งแต่เด็ก ๆ ไม่เคยได้ไป

ลอยกระทงตามงาน แบบเด็กคนอื่นเค้า..แต่กลับต้องลอยกระทง

ในกะละมัง แทบทุกปี เพราะตากับยายไม่ให้ฉัน เข้าใกล้

แหล่งน้ำทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็น คลอง หรือแม่น้ำ จะสระหรืออะไรที่

เป็นบ่อน้ำลึกกว้าง ฉันโดนห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด..

 

และใครในบ้านก็ห้ามพาฉันเข้าใกล้น้ำอีกเช่นกัน..ที่บ้าน

ตอนฉันเด็ก ๆ ใครจะไปลอยที่ไหนก็ไป ยกเว้นฉัน!!!!

ที่ต้องอยู่บ้านตลอด ได้แต่ลอยในอ่าง หรือกะละมัง..

นั่นคือสิ่งที่ฉันจำได้ และอีกอย่าง ที่ฉันถูกสั่งให้ทำแกมบังคับ

คือฉันต้องลุกมาอาบน้ำนอกหลังคาบ้านในเวลาเที่ยงคืน!!

 

อิดออด..ได้อย่างมากก็คือ ถ้าหนาวนัก ก็ต้องลุกมา

ล้างหน้า และเท้า..ฉันเคยคิดสงสัยว่าทำไปเพื่ออะไร

จนถึงเดี๋ยวนี้ ฉันก็ยังสงสัยอยู่ แต่ฉันก็ยังทำมันทุกปีถ้ามีโอกาส..

 

ปีนี้มาอยู่ไกลถึง สกลฯ ได้ไปลอยกระทงที่"แม่น้ำยาม"

ผู้คนยิ้มแย้ม งานไม่ใหญ่ แต่มีแต่ผู้ใหญ่ หรือ ที่คนแถวนี้

เรียกแม่ใหญ่ แม่เฒ่า พ่อเฒ่า ไปลอยกันเต็มไปหมด

 

ณ ขณะที่ลอยกระทงทำมุมกับพระจันทร์..แวบแรกที่

คิด..คือ คิดถึง ตากับยาย ต่อมาก็อดที่จะคิดถึงเพื่อนๆ

แม้ปีนี้จะต้องลอยคนเดียว อาจดูเหงา ๆ แต่แค่แหงนหน้า

ขึ้นไป..ฉันก็เจอ..พระจันทร์ที่อยู่คู่กับวันเพ็ญ..

ความเหงา จึงลดไป กลายเป็น ระลึกถึง..ทุกคนแทน

 

ก่อนลอยจึงอธิฐาน..ขอให้ทุกคนที่หมุนอยู่รอบ ๆตัวฉันมีความสุข

เพราะนั้นก็หมายถึง..ความสุขของฉันด้วย..สุขสันต์วันพระจันทร์เต็มดวงนะคะ

 

 

 

ก็รู้ทั้งรู้ว่าเธอนั้นเฝ้ารอใคร

หัวใจฉันเป็นอย่างไรรู้บ้างไหม
ฉันนั้นโง่เอง ที่ไม่เคยมองคนไหน
ฉันนั้นโง่เอง ที่ยังรอเพียงแต่เธอ
ก็รู้ทั้งรู้ว่าฉันต้องรับความจริง

ต้องทิ้งเรื่องเธอหยุดใจไม่หวั่นไหว
ฉันร้องไห้ที่ต้องกดความรู้สึกไว้
ฉันรู้ดีว่าต้องเก็บรักไว้คนเดียว

แค่ได้มองเธอทุกวัน

ในวันนี้อาจไกลกันเกินจะคว้า
อาจเป็นเพียงโอกาสตอนที่เธอเดินมา

ไม่สบตากันเลยฉันก็ยอม

กลั้นอารมณ์ต้องคอยข่มใจไม่ให้รัก
มักจะลืมว่าไม่ควรคิดถึงอีกแล้ว
ทั้งที่ใจมันยังอยากไปพูดว่ารักเธออยู่
แต่สุดท้ายฉันต้อง Crying for you
อยู่ลำพังฉันยัง Missing for you
Baby I love you and waiting for you

ก็รู้ทั้งรู้ว่าฉันต้องรับความจริง

ต้องทิ้งเรื่องเธอหยุดใจไม่หวั่นไหว
ฉันร้องไห้ที่ต้องกดความรู้สึกไว้
ฉันรู้ดีว่าต้องเก็บรักไว้คนเดียว

ยิ้มของเธอช่างงดงาม

มันซ่อนความทรมานที่ฉัน
คงเป็นเพราะฉันไม่อาจยิ้มคืนสักวัน
ได้แค่ฝัน ได้แค่นั้นก็เกินพอ

กลั้นอารมณ์ต้องคอยข่มใจไม่ให้รัก
มักจะลืมว่าไม่ควรคิดถึงอีกแล้ว
ทั้งที่ใจมันยังอยากไปพูดว่ารักเธออยู่
แต่สุดท้ายฉันต้อง Crying for you
อยู่ลำพังฉันยัง Missing for you
Baby I love you and waiting for you

Bye Bye Never Goodbye

ในลมหายใจเธอคงมีแค่เขา
I need you ใจไม่กล้าบอกว่าฉัน I want you
ได้แค่เพียงแอบห่วงเธอแบบนี้

กลั้นอารมณ์ต้องคอยข่มใจไม่ให้รัก
มักจะลืมว่าไม่ควรคิดถึงอีกแล้ว
ทั้งที่ใจมันยังอยากไปพูดว่ารักเธออยู่
แต่สุดท้ายฉันต้อง Crying for you

กลั้นอารมณ์ต้องคอยข่มใจไม่ให้รัก
มักจะลืมว่าไม่ควรคิดถึงอีกแล้ว
ทั้งที่ใจมันยังอยากไปพูดว่ารักเธออยู่
แต่สุดท้ายฉันต้อง Crying for you
อยู่ลำพังฉันยัง Missing for you
Baby I love you and waiting for you

...................................

ตรงกับฉันในตอนนี้ จริง ๆ ...

 

 

 

ประตูทุกบานถูกปิดสนิท !!! 

ฉันเอื้อมมือไปผลักประตูทีละบานด้วยความหวัง

ไล่มาตั้งแต่บานแรก บานที่สอง สาม สี่...

แล้วก็พบว่าประตูทุกบานถูกล็อค... 

สิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในเวลานั้น คือการรอคอย..

ให้ใครสักคนที่อยู่หลังบานประตู ผลักมันออกมา

เพื่อที่ฉันจะได้เข้าไป..

 

ในขณะเดียวกัน หญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

เคลื่อนตัวผ่านหน้าฉัน..ไปยังประตูบานสุดท้าย..

แล้วผลักประตูเบาๆ อย่างไม่เร่งร้อน 

ปรากฏว่า..เธอเปิดมันได้ !!!!

ใน..ขณะที่ฉันไม่สามารถเปิดได้..อาจเพราะ

ความร้อนรน..อาจเพราะฉัน..

 

แต่จริง ๆ  มันคือประตูที่ฉันไม่ได้ลองเปิด

ด้วยความที่มันถูกปิดไว้ในลักษณะเดียวกัน

กับประตูหลายบานที่ฉันลองผลักดูแล้วพบว่ามันถูกล็อค  

ฉันจึงคิดไปเองว่า ผลของการลองผลักประตูคงออกมาไม่ต่างกัน 



--------------------------------------------------------------- 

"ในชีวิตของคุณ  มีประตูที่อยากเปิดกันสักกี่บาน

แล้วได้ลองเปิดมันบ้างหรือยัง? ? ?"

ลองเปิดดูแล้ว แล้วพบว่ามันล็อค หรือยังไม่ทันลอง

แล้วคิดไปเองว่ามันถูกล็อคอยู่?

"ประโยคเหล่านี้..ลอยเข้ามาในหัว..ซ้ำไป..ซ้ำมา"

รวมเข้ากับความคิด..แล้วฉันควรตัดสินใจยังไง???

 

"บางสิ่งที่ถูกปิดไว้..ฉันควรจะลองเปิดประตูบานนั้นออกดูมั้ย"

หรือฉันควรปิดมันไว้อย่างนั้น..แล้วรอให้คนอื่นมาเปิด..แล้วเดินหาย

ไปจาก...ไปในประตูบานนั้น..บานที่ฉันได้แต่ยืนมอง... 

 

 

 

ในใจของฉัน..มีเงาอันเงียบงันของผู้คนอยู่เสมอ

ไม่ว่า..เวลาผ่านไปนานเท่าใด..ผู้คนเหล่านั้นก็ไม่มีวัน

ลบเลือนไปจากความทรงจำ...

 

บางครั้งความวุ่นวายบางอย่างของชีวิตอาจทำให้

ลืมเลือนหรือละเลยที่จะครุ่นคิด..ถึง

แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่า..จะลบเลือน หลงลืม

ไปตลอดกาล..เพราะเมื่อใดก็ตามเมื่อฉันได้มีโอกาส

อยู่กับตัวฉันเอง..ลิ้นชักความทรงจำ..ของฉันก็จะเริ่มทำงาน

..เสมอ..อาจดูเหมือน..เพิกเฉย..ห่างเหิน..ขาดการถามไถ่

และไม่เคย..โทรศัพท์ถึง..

 

ภายใต้ความคิด..ร่างเงาของใครบางคน..แสดงตัวออก

อย่างเด่นชัด..

 

ร่างเงาคล้ายเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ..และซนพอดุ..

รอยยิ้ม..เสียงหัวเราะ..ถ้อยคำที่เรียงร้อยออกมา..แม้รู้เรื่องบ้าง

ไม่เข้าใจบ้าง..แต่ก็อดที่จะยิ้มตาม..หัวเราะร่วมกันไปอย่างมีความสุข

 

ร่างเงาของเด็กผู้ชายที่..ดูอ่อนไหว..สุภาพ

แววตาที่บางครั้งดูอ่อนโยน..รอยยิ้มมุมปาก..ที่แสดง

ถึงความพอใจ..แต่ภายใต้สีหน้าและแววตาเช่นนั้น..

กลับหาคำตอบถึงที่มาของรอยยิ้มและ..แววตาได้ยากยิ่ง

จนรู้สึกว่าบางครั้ง..แม้อยู่กันใกล้ ๆ แต่ก็เหมือนห่างไกล 

 

หญิงสาว..ซึ่งนั่งอยู่เดียวดายตรงมุมห้อง..ที่ดับไฟ

ภายนอกดูแข้มแข็ง..แต่หัวใจเปราะบาง..

บางครั้งเหมือนอยู่ไกล..เป็นภาพพร่างเลือนลาง

คล้ายหมอกจาง ๆ ในยามเช้า แต่ยามที่ได้เข้าไปใกล้ๆกลับเย็นสบาย

 

ฉันนั่งครุ่นคิดถึงภาพเงา..แต่ไม่เลือนลางเหล่านั้น

ด้วยความสุขใจเสมอ..คิดถึงด้วยรอยยิ้ม

ระลึกถึงเสียงหัวเราะที่ดังกังวาลอยู่ทุกครั้งที่

ภาพเงาทั้งสามนั้น..ได้มาอยู่ในภาพเดียวกัน

 

 

 

ชีวิตนี้เรามีเวลากันแค่ไหน 
ก็เคยได้ยินบางคนได้ลองประมาณเอาไว้ 
ว่าอย่างดีก็แค่สองหมื่นวัน 

ไม่ต้องนับให้ชัดๆ ก็พอที่จะรู้ 
วันเวลาที่เราต่างมีบนโลกนั้น 
มันไม่ได้มากมาย 

และวันนี้เราจะเสียไปอีกหนึ่งวัน 
จากชีวิตที่แสนสั้นไม่ได้ยืดยาว 
ทั้งที่จริงเรามาที่นี่กันแค่เพียงชั่วคาว 
อีกไม่นานก็คงต้องลาจากไป 

อยู่ที่เราจะใช้เวลาที่มี อยู่บนโลกนี้กันยังไง 
เพื่อให้กับตัวเองคนเดียวทุกวัน 
หรือจะแบ่งปันให้คนอื่นบ้างไหม 
เพื่อเราจะไม่ต้องมาเสียดาย เวลาที่ต้องจากไป 

ทั้งชีวิตที่เดินผ่านมาเราโชคดีแค่ไหน 
หรือเรายังจะอยากเก็บความโชคดีเอาไว้ 
คนเดียวจนหมดสองหมื่นวัน 

เพราะวันนี้จะถูกใช้ไปอีกหนึ่งวัน 
จากชีวิตที่แสนสั้นไม่ได้ยืดยาว 
ทั้งที่จริงเรามาที่นี่กันแค่เพียงชั่วคาว 
อีกไม่นานก็คงต้องลาจากไป 

อยู่ที่เราจะใช้เวลาที่มี อยู่บนโลกนี้กันยังไง 
เพื่อให้กับตัวเองคนเดียวทุกวัน 
หรือจะแบ่งปันให้คนอื่นบ้างไหม 
เพื่อเราจะไม่ต้องมาเสียดายเวลาที่ต้องจากไป 

อยู่ที่เราจะใช้เวลาที่มี อยู่บนโลกนี้กันยังไง 
เพื่อให้กับตัวเองคนเดียวทุกวัน 
หรือจะแบ่งปันให้คนอื่นบ้างไหม 
เพื่อเราจะไม่ต้องมาเสียดาย เวลาที่ต้องจากไป 

เพื่อเราจะไม่ต้องมาเสียดาย เวลาที่ต้องจากไป

*  *  *  *  *  *  * * *

 

เพลงนี้ทำให้นึกขึ้นได้ว่าใน Blog วันนี้มีกิจกรรม

Blog Action Day

รู้สึกว่าเข้ากันดีกับเพลง ๆ นี้มาช่วยกันทำ 20,000วัน

ให้มีค่า ทำแม้วันเดียวก็ยังดี ไม่ได้ทำเพื่อให้ใครจดและจำ

แต่ทำเพื่อที่ตัวเราจะได้เอาไว้คิดถึง มุมดี ๆ ที่เราได้ทำ

มันเอาไว้ จะได้ยิ้ม ทุกครั้งที่คิดถึงกัน..

"รักษ์โลกก็เท่ากับรักตัวเราเอง..ช่วยกันดูแลโลกกันนะคะ"

 

 

ทุก ๆเช้าที่ตื่น..ลืมตาขึ้นมา

ในเวลาเดิม ๆ ที่เคย..ตื่น
 

มองออกไป..บนถนนเส้นเดิม ๆ

ที่..ที่ฉันนั่งมองผ่านกระจกอยู่ตรงหน้าทุก ๆ วัน

    

มีอะไรให้คิดมากมาย..มองไปที่..

จุดหมายก็ยังคงอยู่ ..อยู่ตรงที่เดิม..

ที่..ที่ยังไม่รู้จะก้าวไปถึงได้เมื่อไร 

และเมื่อถึงเวลาจะมีอะไรที่เกิน..ที่ขาด

..ที่หายไป..     

       

ขอแค่เพียงสักวันที่ฉันจะได้ก้าวไป 

..และออกไป..

ไปยังที่ที่อาจจะอยู่ไกล..แสนไกล  

 

ขอใช้เวลา..หาสิ่งที่หายไป

เพื่อ..จุดหมายที่ยังคงอยู่..อยู่ตรงที่เดิม

ถึงตอนนั้น..เธอพร้อมจะไปกับ..ฉันไหม

 

 

 

 

 

 

 

 

รูปข้างบนคือ image..ของใครบางคน (แถว ๆ นี้)

ที่คิดว่าสถานที่ที่ฉันมาอยู่จะต้องประมาณนี้  

 

แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น..ความจริงที่ไปทำลาย

image ของใครบางคน ขอโทษนะ ^_^ ที่ทำให้ผิดหวัง..

ขอโทษที่มันไม่เป็นอย่างที่..คิด ถึงแม้จะใกล้เคียงก็ตาม...

เพียงแต่มันไม่เท่าที่..จิตนาการเอาไว้ก็เท่านั้น  ความเป็นจริงถึง

มันจะโหดร้าย (ฮา ๆๆๆ)ว่าไปโน่นก็ต้องยอมรับนะคะ

ว่าฉันอยู่สบายดีสบาย(ตัว)อย่างที่คิด ฉันโอเค กับสถานที่

................(แม้จะไม่ค่อยโอเคกับคนที่นี่)........................

แต่ฉันก็อยู่ได้ และคงต้องอยู่อีกสักพักแหละกว่าจะได้...กลับไป 

 

ฉันยังยืนนะคะว่าฉันมาทำงานจริง ๆ นะ..ป่าวหนีมาเที่ยว ไม่ได้มาพักผ่อน

และที่มีเวลามา Up Blog  แค่ช่วงเวลาว่างนิด ๆ หน่อย ๆ ก็เท่านั้นเอง

 

ปล.คำถามที่ไม่ได้ตอบฉันยอมรับว่าฉันมีอะไรในใจจริง ๆ และไม่ใช่

ว่าเป็นเรื่องที่ควรหรือไม่ควรให้ใครรู้..ไม่ใช่ไม่อยากเล่าให้ฟัง....

เพียงแต่  บางครั้งการเริ่มต้นมันก็ยังยากอยู่สักหน่อย เพราะยังไม่รู้

ว่าจะเริ่มต้นยังไง เพราะยังสับสน ยังจับต้นชนปลายกับปัญหาของ

ฉันเองไม่ได้ เลยยังไม่ได้เล่าให้ใครได้ฟัง...

 

เอาเป็นว่าวันไหน ฉันพร้อมที่จะเล่า และคุณยังพร้อมที่จะฟัง

พวกเรามานั่งล้อมวงและเล่าสู่กันฟังนะ..เพราะฉันคิดว่าคงไม่ใช่ฉันคนเดียว

ที่มีเรื่องราวอยากจะเล่าให้เธอได้ฟัง (ไม่ได้แถนะเนี่ย)